แทร็ก 7/6

พระอาจารย์

7/6 (550204E)

(แทร็กชุดต่อเนื่อง)

4 กุมภาพันธ์ 2555

พระอาจารย์ –  อะไรก็ได้ที่เป็นปัจจุบัน...รู้หมด  แต่ว่าให้อยู่ในกรอบกายไว้ แล้วอะไรจะเกิดขึ้นตรงนั้น ในกายนั้น ช่างมัน ...ทำใจกลางๆ อยู่กับรู้ให้ชัด  แล้วทุกอย่างก็เป็นไปตามธรรม ให้มันเป็นไปตามธรรม  ไม่ได้เรียกว่าเป็นกิเลสหรือไม่เป็นกิเลส ไม่เรียกว่าดี ไม่เรียกว่าร้าย ... รู้เฉยๆ 

ถ้ามันรู้ไม่ชัด...ก็รู้กับกายไว้ รู้กับอิริยาบถไว้  อิริยาบถใหญ่ อิริยาบถย่อย ให้มันรู้ไว้  เป็นเครื่องผูกเครื่องยึดไว้กับปัจจุบัน...คือความจริง  

อย่าไปอยู่กับความไม่จริง ...มันเคย มันจะเข้าไปอยู่กับของไม่จริงด้วยความเคยชิน เพราะมันคิดว่าจริง จริงยิ่งซะกว่าเดี๋ยวนี้อีก มันว่าอย่างนั้นเลยนะ มันจะทุกข์ล่วงหน้า ทุกข์ลับหลังอยู่นั่นแหละ 

ทั้งๆ ที่ว่าตรงนี้ นั่งๆ นอนๆ อยู่ตรงนี้ รู้กับกาย กายก็ปวดๆ เมื่อยๆ เป็นธรรมดา ...ความจริงมีอยู่แค่นี้ ทุกข์ก็ไม่มี  แต่มันไปเชื่อทุกข์ข้างหน้าของมัน ก็ไปเอาเป็นเอาตายหาเหตุหาผลอยู่นั่นน่ะ ...ไม่มีสาระ บอกแล้ว มันไม่มีสาระเลยน่ะ ดูดีๆ 

ถ้ามันแยบคายได้ หรือว่าเฉลียวใจ ที่เรียกว่าชวนะ รู้จักชวนะมั้ย มันเฉลียว ..กูจะไปบ้าอะไรมันนักหนาวะ ไม่เห็นมีอะไรเลย  นั่นมันเฉลียวใจขึ้นมา กลับมาอยู่ตรงนี้ซะ  เดี๋ยวมันก็เคลื่อนออกไปอีก เอ้า รู้ขึ้นมา ...เฉลียวใจบ่อยๆ อย่าไปจมไปแช่กับสิ่งที่มันไม่จริง

เพราะขณะที่ว่าอยู่กับกายนี่ ต่อไปกายนี้ก็ไม่มีสาระอะไร ... อยู่กับปัจจุบัน  พอมันชัดปัจจุบันจริงๆ นะ กายนี่ลอยๆ ไหวลอยๆ บนอะไรก็ไม่รู้...แล้วก็มีรู้อยู่  นิ่งก็เป็นนิ่ง หนาวก็เป็นหนาวลอยๆ ไม่มีกาย ไม่มีทรวดทรงสัณฐาน ไอ้ทรวดทรงสัณฐานของกายนี่มันเป็นสัญญา 

แต่ถ้าหนาว ดูแค่หนาวตรงๆ มันก็หนาวลอยๆ อยู่อย่างนั้นน่ะ แล้วก็รู้ว่าหนาว มีสองอย่างแค่นั้นเอง  ถ้าเป็นสัมมาสมาธิจริงๆ แล้วมันจะเหลือแต่กายแค่นี้เอง  ไหวก็เป็นไหวลอยๆ เวลาเดิน มันไม่มีทรวดทรงของขา ไม่มีทรวดทรงของตัว...สัณฐานของกาย ...สัณฐานของกายมันเกิดจากรูปสัญญา

แต่ถ้าดูตรงๆ ที่เป็นธรรมตรงๆ คือความรู้สึกตรงๆ ทางกายหรือผัสสะทางกายตรงๆ  ก็เป็นแค่ ไหวๆๆ...รู้ ไหวๆๆ...รู้ ไหว...รู้ รู้...ไหว   ดินก็ไม่มี น้ำก็ไม่มี โลกก็ไม่มี กายหญิงชายก็ไม่มี มีแต่ไหวกับรู้  

นี่ เขาเรียกสัมมาสมาธิที่เป็นสมาธิที่จดจ่ออยู่ในธรรมหนึ่งเท่านั้นเอง  เมื่อมันแนบแน่นแน่วแน่แล้วมันจะเห็นกายเป็นแค่นั้นเอง ...แต่โดยรวมไป ก็พยายามกลับมาอยู่ในองค์ของกายไว้ แม้ว่าจะเป็นรูปสัณฐานของกายก็ตาม

โยม –  ไอ้ตัวที่เฉลียวน่ะค่ะหลวงพ่อ คือมันต้องสร้างขึ้นมาให้มันเฉลียวไหมเจ้าคะ  

พระอาจารย์ –   แรกๆ ถ้าสร้าง...มันก็ไม่เฉลียวจริงหรอก  แต่ว่ารู้ตัวบ่อยๆ ระลึกขึ้นมา หรือว่าทำให้มันเฉลียวใจบ่อยๆ เดี๋ยวมันก็เฉลียวเองน่ะ  ต่อไปมันก็จะรู้จักคำว่าเฉลียวเองแหละ ...มันจะเฉลียวเอง ไม่ใช่ไปทำให้มันเฉลียวใจ 

แต่แรกๆ ก็ต้องทำให้มันเฉลียว รู้จัก 'เอ๊ะ อ๊ะ เอ๊ะ รึเปล่า อย่างนี้หรือเปล่า' ...ให้มันเฉลียวใจขึ้นมาว่าไอ้ที่กำลังจมปลักอยู่นี่ มันเป็นควายอยู่หรือเปล่า  ถ้ามันเฉลียวใจว่ากูเป็นควายอีกแล้วมั้งนี่ อะไรอย่างนี้ ...ฝึกไว้ ให้มันรู้ตัว 

เพราะความเฉลียวมันก็ต้องเกิดขึ้นจากสติเป็นเบื้องต้น ว่า 'เอ๊ะ กำลังหลงไปมั้งนี่   กำลังไปจมอยู่กับอะไรก็ไม่รู้มั้งนี่' ... ให้มันรู้ ให้มันถอนตัวขึ้น  เฉลียวให้มันถอนตัวขึ้น กลับมารู้กับตรงนี้ เดี๋ยวนี้ รู้ที่นี่ รู้เดี๋ยวนี้ กับสิ่งที่มีอยู่เดี๋ยวนี้ ขณะนี้ ที่มันจับ กลับมาอยู่กับปัจจุบัน

ถ้ามันกลับมาเองโดยไม่ตั้งใจ ก็เรียกว่าเป็นสัมมาสติ เหมือนเป็นอัตโนมัติ ...แต่ถ้าบังคับให้มันกลับมาก็เรียกว่าสติ ฝึกสติ ฝึกกายานุสสติปัฏฐาน

โยม –  เหมือนเราออกจากความเคยชินเดิมของกิเลส แต่มันก็ต้องสร้างความเคยชินของมรรค

พระอาจารย์ –  ของศีล สติ สมาธิ ปัญญา เป็น นิสสยะปัจจโย...สร้างนิสัยใหม่ขึ้นมา  นิสัยเก่ามันเป็นนิสัยลุ่มหลงมัวเมา นิสัยใหม่คือนิสัยรู้กับเห็น  เพราะนั้นศีล สมาธิ ปัญญา เป็นเครื่องมือที่ต้องสร้างบ่อยๆ เพื่อให้เกิดความคุ้นเคย ลบความคุ้นเคยเดิม 

และเมื่อลบความคุ้นเคยเดิมปุ๊บ มันก็จะเป็นความเคยชิน ที่เหมือนกับกิเลสที่เคยชิน มันเป็นเอง เข้าใจมั้ย นั่นคือมหาสติ นั่นคือสัมมาสติ นั่นคือสัมมาสมาธิ นั่นคือสัมมาญาณะ

แต่แรกๆ ก็ต้องทวน...ลบความคุ้นเคยเดิม จนมันพอดีกัน จนมันเหนือกว่ากัน ...เมื่อนั้นปุ๊บ มันจะเป็นอัตโนมัติ 

เหมือนกับที่เราใช้ชีวิตอยู่ตามปกติ...ที่ตามกิเลสโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวน่ะ มันก็เป็นอัตโนมัติใช่มั้ย  เออ สติ เมื่อเราทำถึงที่ถึงทาง มันก็เป็นอัตโนมัติ เหมือนเราใช้กิเลส มีอะไรเกิดขึ้นมันรู้ ไม่มีอะไรก็รู้ มันรู้ของมันเอง รู้อยู่

เหมือนกับเป็นเชื้อไวรัสเกาะอยู่ที่ไขกระดูก รู้เห็นอยู่ตลอด...โดยอัตโนมัติเลย  แต่มันคนละฟากกัน มันก็เรียกว่าเป็นสัมมา ...เพราะนั้นบางทีมันก็เอะใจขึ้นมาเอง รู้ขึ้นมาเอง นั่นน่ะคือสัมมาสติ แล้วมันจะเกิดสัมมาสติขึ้นมาบ่อยๆ จนต่อเนื่องไป

ถ้าไม่มีสัมมาก็ต้องเจริญขึ้น ทำขึ้น บ่อยๆ เนืองๆ เป็นนิจ ...สร้างนิสัยใหม่ ท่านเรียกว่าเป็นนิสสยะปัจจโย ประกอบเหตุปัจจัยที่เรียกว่าศีล สมาธิ ปัญญานี้  คือการเข้าไปประกอบเหตุปัจจัยแห่งศีล สมาธิ ปัญญา ขึ้นมา บ่อยๆ เนืองๆ นี่เรียกว่ามรรค เจริญมรรค 

มรรคไม่เจริญ ไม่มีทางที่จะเกิดปัญญาได้ ไม่มีการที่มันจะไปลบความเคยชินเดิมได้

เดี๋ยวนี้รู้สึกจะมีพวกที่อยู่เมืองเลยนี่เยอะ เคยได้ยินรึเปล่า ที่ว่าไม่ต้องทำอะไรเลย  อยู่เฉยๆ ก็นิพพานเอา ศีลก็ไม่ต้อง สติก็ไม่เอา ใจก็ไม่ตั้ง ...คนเข้าเยอะนะ พวกหมอพวกอะไรไปกันเยอะเลย  ไอ้ที่ลงหนังสือพิมพ์แต่ก่อนที่ว่ามีสร้างรีสอร์ทอะไรในป่า ...ไม่ต้องภาวนา ไม่ต้องทำอะไร ทุกอย่าง ปล่อย  เพราะทุกอย่างมันไม่มีตัวตนอยู่แล้ว

โยม – อ้าว ถ้านั้นมันก็ไม่ไปหลงหรือเจ้าคะ   

พระอาจารย์ –  ก็บอกแล้วไงว่า มันพูดเอาเอง เออเอาเอง มักง่าย ... ไม่ทำไม่ได้นะ ไม่งั้น พระพุทธเจ้าท่านไม่มาพูด ไม่มาบัญญัตินะ ปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ...ต้องมีนะ  เพราะนั้นไอ้ที่ฟังมาทั้งหมดนี่เป็นปริยัติ

แล้วมันเทียบเคียงกับปริยัติได้มั้ย...ผลน่ะ ตรงไหมล่ะ ตามปริยัติมั้ย ที่พระพุทธเจ้าพูดไว้ว่านี่คือศีล ศีลเป็นยังไง สมาธิเป็นยังไง สัมมาเป็นยังไง มิจฉาเป็นยังไง มันตรงกันมั้ย  มันพอคาดเดาได้ เทียบเคียงได้ตามปริยัติ 

ต้องมีพระไตรปิฎกนี่เป็นที่อ้างอิง คือเป็นธรรมที่พระพุทธเจ้าเคยพูดเคยตรัสไว้นี่ คือเป็นตัวอ้างอิง ท่านเรียกว่าเป็นปริยัติ จึงจะไม่ออกนอกหลักเบื้องต้น  

แล้วพอเข้ามาปฏิบัติ เกิดผลขึ้นเรื่อยๆ เอง ไอ้ที่เคยจำเคยอ่านมาทั้งหมดนี่ มันสวมกันได้พอดีกันเป๊ะ  ไม่ผิดเพี้ยนจากที่พระพุทธเจ้าท่านเคยพูดเคยสอนเลย อย่างนี้ ไม่หนีจากปริยัติเลย  เป็นตัวที่รับรองได้ว่าไม่ผิดจากที่พระพุทธเจ้าตรัสในองค์มรรค ว่าสมุทัยมีอย่างไร อริยสัจสี่คืออะไร ผลคืออย่างไร เหมือนกันหมดเลย

แล้วมันจะเกิดความซาบซึ้งภายในนี่ จากที่แต่ก่อนเราเคยคิดเอาเอง เข้าใจเอาเอง เมื่อมาปฏิบัติแล้วมันจะ เข้าใจอีกอย่างหนึ่งว่าตรงตามปริยัติ  แต่ว่าไม่ได้เข้าใจด้วยความคิดความปรุง แต่มันเห็น...เห็นจริงตามนั้น 

แล้วจะเห็นไปตามลำดับขั้นเลยว่า เพราะสิ่งนี้เกิด สิ่งนี้จึงเกิด เพราะสิ่งนี้ดับ สิ่งนี้จึงดับ  ถ้าไม่มีศีล ถ้าไม่มีสติ ถ้าไม่มีสมาธิ ถ้าไม่มีปัญญา สิ่งนี้ไม่เกิด สิ่งนี้ไม่เกิด สิ่งนี้ไม่เกิด  เมื่อมีศีล สมาธิ ปัญญา สิ่งนี้เกิด สิ่งนี้เกิด สิ่งนี้เกิด ...รู้เลยอะไรเนื่องด้วยอะไร ไม่ผิด เป็นไปตามธรรม

แต่คนมันมักง่าย ...เหมือนกับบอกว่าคุณไม่ต้องปฏิบัติธรรมหรอก คุณดูการ์ตูนคุณก็ได้นิพพาน ดูการ์ตูนไปอย่างเดียว ไม่ต้องคิดอะไร แล้วก็ได้นิพพาน  ว่าอย่างนี้ก็ได้ ใช่มั้ย  เพราะมันไม่มีอะไรในโลกอยู่แล้ว ไม่เห็นต้องทำอะไร จะไปทำทำไม ก็ดูการ์ตูนไปเฉยๆ เดี๋ยวก็ได้นิพพาน เชื่อเลยอย่างนี้ 

มันเชื่อได้มั้ยล่ะ มันเชื่อเอาแบบมั่วๆ  เชื่อเอาแบบว่าพระไตรปิฎกนี่ไม่ต้องไปเชื่อ ไม่ต้องไปจริง ที่เขียนมาไม่รู้จริงรึเปล่า  ถ้าอย่างนี้ก็ดูการ์ตูนเอา สำเร็จนิพพานก็ได้ ไม่มีอะไรอ้างอิงได้เลย  เพราะว่าจะอ้างอิงพระไตรปิฎกก็บอกว่า โอ้ย เขียนกันเอง ใช่มั้ย การปฏิบัติก็มั่วซั่วไปหมดแล้ว บอกให้ 

ถ้าไม่อ้างอิงพระไตรปิฎกไว้เป็นหลักอยู่ทุกวันนี้หมดแล้ว ศาสนานี้หมดไปนานแล้ว มันก็บอกว่าไปนั่งตกปลาเฉยๆ รำไทเก็ก ก็เข้าสู่ธรรมชาติของนิพพานได้  เอ้า พูดได้หมดน่ะ แต่มันพูดลอยๆ น่ะ มีอะไรมารองรับล่ะ 

ว่าไม่ต้องกำหนดอะไร ไม่ต้องคำนึงอะไร ไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องจับอะไรทั้งสิ้น เพราะทุกสภาวะเป็นนิพพานอยู่แล้ว ไม่มีตัวตนที่แท้จริงอยู่แล้ว จะไปหาตัวตนจะไปตั้งตัวตน จะไปรู้มันทำไม ...พูดน่าเชื่อถือเลยแหละ แต่มันพูดลอยๆ

โยม –  มันก็พร้อมจะหลงกันง่ายเหลือเกินนะเจ้าคะ 

พระอาจารย์ –  อือ มันมักง่าย  

โยม –     ขนาดมีครูบาอาจารย์ก็ยังหลงได้อีกน่ะ

พระอาจารย์ –   ครูบาอาจารย์ก็ตบซ้ายตบขวาอยู่เนี่ย มันยังไม่ค่อยยอม  มันจะปีนเกลียวอยู่เรื่อย มันเป็นอย่างนั้น ...มันต้องผ่านการอบรมอินทรีย์มาพอสมควร 

ศรัทธา วิริยะ สติ สมาธิ ปัญญา พวกนี้เป็นอินทรีย์เบื้องต้น  และประกอบอินทรีย์ด้วยอิทธิบาท ๔ คือความเพียร ฉันทะ วิริยะ จิตตะ วิมังสา  และในการประกอบอิทธิบาท ๔ ต้องประกอบด้วย สัมมัปปธาน ๔ เพียรละในสิ่งที่ควรละ เพียรเจริญในสิ่งที่ควรเจริญ เพียรรักษาความเจริญให้มีอยู่ เพียรทำจิตที่ไม่บริสุทธิ์ให้บริสุทธิ์ขึ้น พวกนี้คือสัมมัปปธาน ๔ 

พระพุทธเจ้าพูดไว้หมดเลยในหลักของโพธิปักขิยธรรม องค์ธรรมแห่งความตรัสรู้ กอปรด้วยมหาสติปัฏฐาน โพชฌงค์ ๗ พวกนี้ อิทธิบาท ๔ สัมมัปปธาน ๔ อินทรีย์พละ ๕ มรรค ๘ ไตรสิกขา พวกนี้ มันรวมลงในโพธิปักขิยธรรมหมด 

แต่ว่าถ้าพูดโดยปริยัตินี่ มันเป็นหลายข้อแล้วก็หลากหลาย  แต่เราพูดว่า รู้เฉยๆ แค่นี้รวมหมดในโพธิปักขิยธรรมทั้งหมดเลย  เมื่อเราเข้าถึงจุดนั้นแล้วเราจะจำแนกธรรมได้เป็นส่วนๆ เลยว่า ไม่ผิดตามปริยัติ ตามที่พระพุทธเจ้าบอกไว้เลย ตามหมวดธรรมนั้นๆ จะตีออกมาความไหนถูกหมดเลย ตรงหมดเลย ไม่เพี้ยนเลย 

เพราะอย่างนั้น..ต้องมีอย่างนี้..จึงจะเกิดภาวะอย่างนี้ได้ และถ้าเมื่อใดที่รู้อยู่เห็นอยู่ในปัจจุบัน หมายความว่าขณะนั้นไตรสิกขาครบแล้ว ศีล สมาธิ ปัญญามี  ถ้าไม่มีไตรสิกขาคือศีล สมาธิ ปัญญานะ ไม่มีทางที่จะรู้อยู่กับปัจจุบันได้

เพราะนั้นในขณะที่รู้ว่านั่ง ขณะนี้ครบแล้วศีลสมาธิปัญญา  แต่ถ้าเราพูดปริยัตินะแล้วไปหาว่าอันไหนเป็นศีล อันไหนเป็นสมาธิ อันไหนเป็นปัญญา งงตาย  แต่บอกให้เลยว่ามันครบแล้วในองค์สามไตรสิกขา 

เหมือนก้อนหินสามเส้าแล้วเอาหม้อมาตั้ง แล้วก็เป็นเตาต้มน้ำกินได้  อาศัยสามก้อน สองก้อนก็ไม่ได้ ก้อนเดียวก็ไม่ได้ มีสามก้อนวางปุ๊บเป็นเตาเอาหม้อวางต้มน้ำกินได้  นี่เขาเรียกสามเส้า นี่ครบแล้วไตรสิกขา เพราะนั้นรู้กับปัจจุบันจึงปรากฏได้ นั่นเป็นผลแล้วที่มันเห็น

ถ้าไม่ทำแล้วไม่มีทาง ถ้าไม่เจริญขึ้นน่ะไม่มีทางหรอก ปล่อยไป ไม่มีทางที่จะเข้าใจอะไรได้  มีแต่ปล่อยเลยตามเลย มันก็เลื่อนไหลลอยไป ล่องลอยไปในอนันตาจักรวาลเลยบอกให้ ไม่มีจบสิ้นหรอก 

มันต้องน้อมกลับเข้ามาตั้งที่ฐาน เบื้องต้นคือกายใจ เบื้องต้นคือกายเป็นฐาน จากกายแล้วก็มาถึงฐานที่เป็นเหตุแรกของกายคือใจ  จนทวนจนถึงที่สุดแล้วว่า นี่ ไม่มีอะไรเหนือกว่านี้แล้ว 

มันทวนกลับมาจนที่สุดแล้วว่า นี่ที่สุดแล้ว จากนี้ไปไม่มีแล้ว  ก็จะเจอแต่ใจล้วนๆ เป็นที่ตั้ง ที่มันตั้งอยู่ที่สุดแล้ว มีอยู่แค่นั้นเอง  ก็จะทวนไปถึงที่สุดของใจ คือไม่มี...จึงจะเห็นความไม่มีที่แท้จริง 

ไม่ใช่อยู่ดีๆ ก็บอกไม่มีอะไรๆ ไม่ต้องทำอะไร  นี่ออกนอกไปตลอด ตามเหตุ ไหลไปตามเหตุ ไหลไปตามกระแส...สัทธรรมปฏิรูป กล่าวตู่พระธรรม เป็นการกล่าวตู่พระธรรมนะ โดยเอาความคิดความเห็นความเชื่อตัวเองมาบิดเบือนธรรม แล้วมาโป้ปดมดเท็จให้คนลุ่มหลงมัวเมา ...คนน่ะ กิเลสมันพร้อมที่จะสบายอยู่แล้ว

ดูง่ายๆ ...เวลาเรากลับมาทวน กลับมารู้นี่ มันต้องเหมือนกับต้องทำงานนะ  การที่ทำอะไรแล้วก็รู้ รู้ว่านั่ง รู้ว่านอน มันไม่สบายนะ  เหมือนกับว่ามันต้องทำอะไรสักอย่างหนึ่ง ใช่มั้ย  สู้นั่งสบายๆ ไม่รู้เนื้อรู้ตัวดีกว่า มันง่ายดี เห็นมั้ย มันไม่ทำงานอะไรเลย 

ต้องมีงาน ต้องทำงาน คือสัมมาอาชีโว  ในมรรคแปด ต้องมีงานนะ  เพราะนั้นการที่กลับมารู้ น้อมกลับมารู้บ่อยๆ เหมือนกับมันต้องทำอะไรสักอย่างเสมอ เป็นงานภายใน นี่คืองานภายใน งานภายในองค์มรรค  เพราะนั้นเวลาทำงานมันก็เหมือนออกกำลัง  เวลาออกกำลังมันแข็งแรงมั้ย แข็งแรง เอ็กเซอร์ไซส์บ่อยๆ 

เพราะนั้นใจมันได้ทำงาน ทำงานที่ใจ อยู่ที่ใจ ใจมันก็มีกำลัง ก็เกิดความแข็งแรงตั้งมั่นขึ้นมา  แต่ถ้าไม่ทำงาน ปล่อย มันก็ง่อยเปลี้ยเสียขาไป ใจก็ตั้งไม่ได้  เพราะนั้นการทำงานมันก็ต้องทวนน่ะ มันก็ต้องน้อมกลับบ่อยๆ น้อมกลับเสมอ มันเหมือนกับต้องทำอยู่ตลอด ไม่ทำไม่ได้ ใจก็ไม่แข็งแรง 

ถ้าไม่ออกกำลัง มัวแต่ปล่อยให้มันออกกำลังไปทางจิต(สังขาร) จิตก็แข็งแรง จิตก็พาไปแบบกู่ไม่กลับน่ะ ถ้าจิตมันแข็งแรงเห็นมั้ย กู่ไม่กลับนะ  กลับมาอยู่ปัจจุบันมันจะตายให้ได้ มันชักดิ้นชักงอ มันหงุดหงิด มันไม่ได้อะไร มันอยาก มันแรงมากเลย มีแรงมากมั้ยล่ะ เพราะไปออกกำลัง ใช้งานมัน มันก็มีกำลัง

แต่ถ้ามาใช้งานที่ใจ ใจก็มีกำลัง อยู่ที่ใจ ใจก็แข็งแกร่งขึ้น ตั้งมั่นรู้อยู่เห็นอยู่...รู้อยู่เห็นอยู่ ไม่ไปไม่มากับอะไร  แต่ต้องออกกำลังกับมันเยอะๆ ด้วยศีล สติ สมาธิ ปัญญา  ความแข็งแกร่ง ความหนักแน่น ความมั่นคง ก็มากขึ้นไปตามลำดับ แข็งแรงขึ้น 

แข็งแรงขึ้นก็ไม่หวั่นไหว ตาหูจมูกลิ้นมากระทบมาสัมผัส ความคิดอารมณ์สัญญาความจำมากระทบสัมผัสไม่หวั่นไหว เพราะมันแข็งแรง  เมื่อไม่หวั่นไหว แข็งแรง ตั้งมั่น ไม่ส่ายแส่ออกไป มันก็จะเห็นธรรมชัดเจนขึ้น เกิดๆ ดับๆ ชัดเจน 

ปัญญาเกิดตอนนั้น การละการวางการปล่อย การออกจากความหมายมั่น ออกจากความยึดมั่นในความเห็นก็ตาม ความคิดก็ตาม ในผัสสะก็ตาม ในขันธ์ก็ตาม มันจะไม่ออกไป

แต่ว่าโดยธรรมชาติ ให้มันกลับมาดู ให้มันกลับมารู้ มันไม่ทำหรอก มันเหนื่อย มันปล่อยสบายๆ ดีกว่า มันชอบความสบาย...สบายก็คือไหล  แล้วก็บริหารจิตไป จิตก็บริหารกำลังไป ความลุ่มหลง ความมัวเมา ความทะเยอทะยาน ความไม่รู้จักพอ ความไม่รู้จักหยุดอยู่ มันไปของมันเรื่อยเปื่อย กู่ไม่กลับ  

นั่นแหละ มันก็ว่านิพพาน ...เราก็ว่ามันจะนิพพานได้ยังงั้ย ไม่ทำอะไรเลยมันไม่มีทาง ไม่มี  ลงนรกไปแล้วกัน มันก็ไหลไปจนจรดนรกนั่น ข้ามโลกข้ามจักรวาล มันก็ไหลไป เลื่อนลอย เอ่อ..เหมือนผุดออกมาจากตาน้ำ มันจะไปไหนก็ได้ ซึมซาบเอิบอาบไปทั่ว น้ำที่มันเอ่อไหลนองขึ้นมา

ปล่อยไม่ได้ อย่างนี้เขาเรียกว่าปล่อยปละละเลย ไม่ใช่ปล่อยวาง  ถ้าปล่อยวางมันต้องรู้ เข้าใจแล้ววาง พอเห็นแล้วไม่มีอะไร...แค่นั้นเอง...วาง ... เนี่ย ปล่อยวาง  ไม่ใช่ปล่อยลอยชายเลื่อนลอย แล้วก็บอกทุกอย่างไม่มีตัวตนไม่มีอะไรอยู่แล้วจะไปเอาอะไรกับมัน นี่พูดแบบมักง่าย ศาสดาหัวแหลม 

แล้วก็มาตีกินไอ้พวกปัญญาชนทั้งนั้น ปัญญาล้ำ สมาธิอ่อน สติไม่มี  'ไม่รู้จะทำทำไม เสียเวลา ปล่อยเลย ทุกอย่างมันไม่มีตัวตนอยู่แล้ว ก็จะไปจับต้องไปรู้มันทำไม อยากทำอะไรก็ทำ' มันก็ดูการ์ตูนไปเหอะ แล้วก็นิพพานมั้ง ไม่เห็นต้องทำอะไรนี่ใช่มั้ย ...เป็นไปไม่ได้หรอก จำไว้เลย

วันนั้นก็มีคนมา เป็นลูกศิษย์เพิ่น มาคะยั้นคะยอจะให้เราฟังซีดีเพิ่นให้ได้ บอกไม่ฟัง รู้อยู่แล้วมันเป็นยังไง ...เป็นไปไม่ได้  เห็นมั้ย มันเริ่มแผ่ขยายขึ้นมาเรื่อยๆ ลัทธิ...พวกนี้ถือว่าเป็นลัทธินะ หนึ่งลัทธิ สองปรัชญา

พุทธศาสนาไม่ใช่ลัทธิไม่ใช่ปรัชญานะ ...เป็นธรรมจากความเป็นจริง เป็นการสอนจากความเป็นจริง เป็นธรรมที่เห็นจริง จับต้องได้จริง รู้เห็นได้จริง  ไม่ใช่แค่ปรัชญาหรือลัทธิความเชื่อ คิดเอาเองเชื่อเอาเอง หรือว่าโดยอาศัยตรรกะเหตุและผลโลกๆ ...ไม่ใช่ 

พระพุทธเจ้าไม่ได้สอนจุดนั้น และพระพุทธเจ้าสอนให้ไม่เชื่อด้วย  ในกาลามสูตรท่านบอกเลยไปอ่านดู สิบข้อ ไม่มีอะไรเชื่อได้เลยสักอย่าง ใช่มั้ย ครูบาอาจารย์สอนยังไม่ให้เชื่อเลย ประเพณีนิยมก็ไม่เชื่อ ตามเหตุตามผล ตามความที่เขาวิเคราะห์ดีแล้ว  ถ้าไปอ่านพระพุทธเจ้าจะรู้เลยว่า ไอ้ทุกอย่างที่เขาพูดมานี่เชื่อไม่ได้สักอย่าง 

แต่ให้ปฏิบัติ ให้ใจมันเป็นสันทิฐิโก รู้เอง เห็นเอง แล้วมันก็วางเอง ...ไม่มีใครวาง ใจวางเอง ไม่มีใครเข้าไปวาง ไม่มีใครไปบังคับให้ใจนี้วาง  

แรกๆ น่ะบังคับให้ใจมันวาง มันไม่วางหรอก ใช่มั้ย บอกให้มันหยุดก็ไม่หยุด ทำไม บอกให้มันหยุดคิด มันก็ไม่หยุดคิด ใช่มั้ย  บังคับนะ เราสั่งมันนะ ...เพราะมีเราเข้าไปสั่ง มันก็ยังไม่วาง ...จนกว่าใจจะเห็นเอง เข้าใจเอง มันวางเอง

เพราะนั้นจะทำอย่างไรให้ใจเห็นเองวางเอง ...ก็ต้องเอาสติเป็นผู้รู้ผู้เห็น กำกับไว้ให้มันเป็นแค่ผู้รู้ผู้เห็นไว้  ให้มันรู้เห็นไปจนอิ่มหนำพอใจแล้ว อ้อ เข้าใจแล้ว คายทิ้งเอง ถ่มทิ้งเอง อิ่มแล้ว พอแล้ว เซ็งแล้ว ...มันก็เข้าใจ 

ไม่ใช่เราไปบังคับให้มันวางหรือไม่วาง หรือไม่ให้สร้างหรือไปจับหรือไปปล่อยอะไร ...แรกๆ นักปฏิบัติก็พยายามไปบังคับให้มันปล่อย ให้มันไม่เอา ให้มันละกิเลส ให้มันไม่มีกิเลสเกิดขึ้น 

เราสั่งเขาไม่ได้หรอก เราสั่งใจดวงนี้ไม่ได้ เพราะใจไม่ใช่ของเรา...ใจต่างหากเป็นผู้สร้างเราขึ้นมา ด้วยจิตที่ไม่รู้ ที่มันอยู่ข้างหน้าใจ ...เพราะนั้นเราน่ะ มันเป็นผลลัพท์ที่เกิดจากจิตไม่รู้มันสร้างขึ้น  แล้วเราจะมาสั่งให้ใจนี้ทำนั้นทำนี้ มันไม่มีทาง 

บอกให้มันปล่อย มันก็ไม่ปล่อย ..ก็รู้อยู่ว่ามันไม่ดี..ก็ปล่อยสิ มันไม่ปล่อยอ่ะ ใครจะไม่รู้ว่ากิเลสไม่ดี บอกไม่ให้เกิด มันก็ยังเกิด ทำไม สั่งมันได้ที่ไหน ...แล้วก็พยายามทุกวิถีทางจะบังคับ หรือหาวิธีการปฏิบัติเพื่อจะควบคุมให้ได้...ไม่ใช่ 

ให้ใจเขารู้ ด้วยความเป็นกลาง...ไม่เลือก  แล้วให้เขาเห็นตามความเป็นจริงในตัวของมันเอง นั่นแหละเป็นการเรียนรู้ เรียกว่าสำเหนียก ด้วยโยนิโสมนสิการ แยบคาย ในสิ่งในธรรมที่ปรากฏ ...เหมือนกินข้าวจนเต็ม หมดจานแล้วก็กินอิ่ม เมื่อกินอิ่มแล้วมันก็อิ่ม เข้าใจแล้ว 

จนกว่ามันจะเข้าใจ เมื่อเข้าใจแล้วเขาก็เห็นว่า ที่สุดแล้วไม่มีอะไร แค่นั้นเอง วาง ติดอีกมา รู้ใหม่ ติดอีกรู้อีก ให้มันเรียนรู้ซ้ำซากอยู่ตรงนั้น จนเข้าใจ จนใจมันเห็นจนพอ จนไม่มีความจริงไหนเหนือกว่าความดับไป ไม่มีตัวตนที่แท้จริง 

นั่นแหละ เห็นซ้ำเห็นซากอยู่แค่นั้น มันก็วางเอง ทีนี้บอกให้มันจับมันก็ไม่จับ ทีนี้เราไปสั่งให้มันจับมันยังไม่จับเลย เนี่ย ใจไม่ฟัง ไม่เชื่อ ไม่ได้ขึ้นอยู่ในอำนาจของเราหรือเรื่องของเราแล้ว เป็นเรื่องของความเป็นจริง โดยสัจจะ โดยธรรม โดยญาณ โดยความวิมุติ โดยความหลุดพ้น เป็นไปด้วยตัวของมันเอง

นักปฏิบัติธรรมมักง่าย ก็ได้ของแบบลวกๆ  ...ของลวกๆ ก็สุกๆ ดิบๆ มีพยาธิ เดี๋ยวก็เสาะท้อง เดี๋ยวก็อาหารเป็นพิษ เพราะมันมักง่ายกินแต่ของสุกๆ ดิบๆ ลวกๆ เอา ได้แบบลวกๆ ก็ลาบก้อยหอยเนื้อก็ว่าไป กินเข้าไปแล้วเดี๋ยวก็มาหาโรงพยาบาลกันเป็นแถว อาหารเป็นพิษทั้งนั้น 

เพราะกินแบบมักง่าย เป็นธรรมแบบมักง่าย เอาสะดวกเข้าว่า ไม่แยบคาย ไม่ทำงานที่ควรแก่งาน คือสัมมาอาชีโว  ปล่อยให้มันล่องลอยเลื่อนลอยแล้วก็บอก เอ้า ไปนิพพานได้ ...มันไปหลอกเด็กเหอะ ได้แต่หลอกเด็ก กับคนโง่ที่ดูเหมือนฉลาด แค่นั้นเอง

.............................

(เพิ่มเติมพิเศษในส่วนที่กล่าวถึงเรื่องลัทธินี้)

พระอาจารย์ – คือมันมีมาตั้งแต่ก่อนพระพุทธเจ้าเกิดอีก แต่มันไปไหนไม่รอดหรอก เพราะมันคาอยู่แค่ทิฏฐิ

โยม –  จริงแล้วมันเกิดขึ้นจากการที่เป็นทิฏฐิแล้วไปตั้งไว้

พระอาจารย์ –  ไปผูกไว้

โยม –  โยมอ่านแล้วมีความรู้สึกว่ามันขาดไปอย่างหนึ่งคือ มันขาด “รู้” คือไปตั้งสัญญาไว้อีกอย่างนึง เหมือนโปรแกรมใหม่ว่า “ไม่มีอะไร” นะ

พระอาจารย์ –  ไม่มีแม้กระทั่ง “รู้”  ไม่ต้องรู้อะไร ไม่ต้องไปให้รู้อยู่ด้วย เพราะรู้จริงๆ มันไม่มี เป็นภาวะที่ไม่มีประมาณอยู่แล้ว ...คือไอ้พวกนี้บอกแล้วมันไปสร้างทิฏฐิและความเชื่อนี้ขึ้นมาแล้วก็ผูกทิฏฐิไว้

โยม –  แต่ทีนี้ถ้าไปทำกรรมอะไรแล้วก็บอกว่า ไม่มี...มันอนัตตาอยู่แล้ว

พระอาจารย์ –  ก็นั่นน่ะสิ มันก็ทำอะไรได้หมดน่ะ อย่างนั้นน่ะ ถูกก็ไม่มี ผิดก็ไม่มี ชั่วก็ไม่มี คุณก็ไม่มี ดีร้ายทำได้หมด เพราะทำแล้วไม่มีใครรับผล 

แต่จริงๆ มันรับ โดยตัวที่ด้วยความไม่รู้นั่นเองที่มันมีอยู่ ไอ้ความไม่รู้ที่ยังมีอยู่นี่มันไม่รู้  ...ถ้าไม่อาศัยดวงจิตผู้รู้ไปตามลำดับแล้วนี่ มันจะเข้าไม่ถึงตัวผู้ไม่รู้ที่แท้จริง...ที่มันอยู่กับดวงจิตผู้รู้นั่นเอง

โยม –  แล้วที่เขาว่ามันไม่มีอะไรอยู่แล้ว มันก็อนัตตาอยู่แล้ว แล้วก็มีการทำสมุจเฉทประหาร

พระอาจารย์ –  ด้วยตัวของมันเอง

โยม –  ด้วยการกระทำนะคะ ไม่ใช่หมายถึงว่าจิตทำสมุจเฉทเอง

พระอาจารย์ –  เป็นไปไม่ได้ มั่ว  เนี่ย พวกนี้ ทิฏฐิเหล่านี้ มันตามมาตั้งแต่สมัยพระพุทธเจ้าแล้ว หมายความว่าพระพุทธเจ้าสิ้นไป พวกนี้ก็กลับเข้ามาอยู่ในศาสนานั่นเอง ไม่ได้ไปที่อื่นหรอก

จริงแล้วก็ไม่อยากจะพูดเรื่องพวกนี้ มันนอกกายนอกใจไป มันแก้ไม่ได้อยู่แล้ว เพราะว่ามันแก้ความเห็นหรือว่าแก้บุคคลเหล่านี้ไม่ได้  แต่ว่าที่พูดที่บอกก็เตือนกัน 

คือพวกนี้อาศัยที่ว่า ลบหลู่หรือว่าจาบจ้วงธรรม  หมายความว่ากล่าวอ้างธรรมของพระพุทธเจ้า แล้วทำให้เกิดความเข้าใจคลาดเคลื่อน โดยเข้าใจว่าพระพุทธเจ้าสอนอย่างนี้ ที่สุดของพระพุทธเจ้าคือตรงจุดนี้ 

ซึ่งจริงๆ เขาเรียกว่าเป็นการเอาคำของพระพุทธเจ้ามาลบหลู่แล้วก็กล่าวอ้าง แล้วมันจะทำให้คนที่ตามไม่ทัน  มันจะเข้าใจว่านี่พระพุทธเจ้าสอนจุดที่สุดของพระพุทธเจ้าสอนคือตรงนี้ หรือว่านิพพานคืออย่างนี้ ...ซึ่งมันไม่ใช่

เพราะนั้นว่า...เป็นไปตามลำดับธรรมเลย ถึงบอกว่า ศีล สมาธิ ปัญญา ก็ว่าศีล สมาธิ ปัญญา  คือไม่มีว่าอยู่ดีๆ มากระโดดเข้าอนัตตาเลย ...ถ้ามันไม่มีใครพูดเรื่องอนัตตา ไม่มีใครได้ยิน จิตมันไม่มีทางจำได้หรอก มันก็เป็นแค่ความจำหนึ่งเท่านั้น เป็นความเห็นหนึ่งเท่านั้น 

แต่ถ้าเริ่มให้ความเป็นจริงที่ปรากฏในปัจจุบันเป็นบาทฐาน เป็นที่ตั้งของมรรค เป็นต้นทางของมรรคแล้ว ...มันจะค่อยๆ เข้าไปเลิกละเพิกถอนบัญญัติสมมุติ ความเห็นตามบัญญัติ ความเห็นตามสมมุติไปตามลำดับ

เพราะนั้นน่ะ รู้มาก ความรู้มากนี่มันจะไปปิดบังธรรม รู้มากมันจะไปครอบงำจิต รู้มากมันจะทำให้ความจริงคลาดเคลื่อน ธรรมมันคลาดเคลื่อน  

แต่ถ้ารู้โง่ๆ ลงไปในฐานปัจจุบัน ฐานศีล ฐานกายแล้วนี่  มันจะเรียงลำดับเหมือนกับจัดระเบียบห้องสมุดใ ห้เห็นอะไรเป็นอะไร กองไหนเป็นกองไหนอย่างไร แยกกองขันธ์ แยกกองกิเลส แยกการเข้ามาสงเคราะห์สนับสนุน ปัจจยาการต่อเนื่อง 

เหมือนจัดระเบียบวารสารเป็นหมวดเป็นหมู่ ซึ่งตอนนี้มันสะเปะสะปะ แล้วก็เหมาว่าเป็นเรา ของเรา เขย่ารวมกัน มันแยกอะไรไม่ออก ความเห็นใดความเห็นหนึ่ง ก็เป็นความโง่ที่เกิดขึ้นมาลอยๆ เท่านั้นเอง 

แต่การมาเรียงลำดับ ไล่ตามลำดับ มันจะจัดเหมือนกับเข้าระบบระเบียบของมัน  มันเห็นเลยว่าอะไรควรอยู่ตรงไหน อะไรเป็นพวกเดียวกัน กองอยู่ที่เดียวกัน เป็นช่องเป็นกองๆ ของมัน ไม่คละเคล้าปะปนกันมั่วซั่ว นี่เขาเรียกวิจยะธรรม 

มันจะเกิดการวิจยะธรรม วิจยะขันธ์ วิจยะโลก วิจยะสิ่งต่างๆ ตามเหตุปัจจัยอันควรยังไง ตามความเป็นจริงยังไง  อันไหนไม่จริงก็แยกเป็นส่วนไม่จริง อันไหนจริงก็อยู่ในส่วนที่เป็นจริง แยกความปนเปื้อนออกจากกัน

เพราะนั้นถ้าไม่อาศัยกำลังของศีล สมาธิ จิตตั้งมั่น จิตเป็นหนึ่ง มันจะแยกอะไรไม่ชัดเจน จริงไม่จริง มันจะคละเคล้าปนเปื้อนกันไปหมด นั่นแหละ หน้าด้านๆ

………………………….

แทร็ก 7/5

พระอาจารย์

7/5 (550204D)

(แทร็กชุดต่อเนื่อง)

4 กุมภาพันธ์ 2555

โยม –  ถ้ายังมีตัวผู้รู้ ก็ยังแสดงว่ามีตัวรับ...รับวิบากอย่างนี้ใช่ไหมเจ้าคะ 

พระอาจารย์ –  มันมีความเป็นสัตว์บุคคลอยู่ในผู้รู้  ถึงจะไม่ได้บอกเป็นสมมติว่าเราก็ตาม แต่มันมีความรู้สึกเป็นตัวบุคคลอยู่  อาจจะไม่ใช่เรา...แต่มันมีความเป็นบุคคลอยู่ 

เพราะนั้นในความเป็นบุคคลมันก็ยังเสวยวิบากอยู่ เป็นทุกข์บ้าง เป็นสุขบ้างกับอาการรับรู้ได้ แล้วมีความรู้สึกว่าเป็นทุกข์ มีความรู้สึกว่าเป็นสุขทางโลกที่ขึ้นๆ ลงๆ ตามวิบากของตัวเองที่ทำมา  แต่จะไม่มีเราเข้าไปเสวยเป็นตัวบุคคล ...แต่มันรู้สึกได้ทุกข์นั้น สุขนั้น

โยม –  ถ้าสมมุติเรากลับมาที่รู้ เข้ามาอยู่ในการรู้สึกตัวโดยเต็มๆ โดยความเป็นปัจจุบันอย่างชัดเจนนี่ การรับผลมันก็ยัง...   

พระอาจารย์ –  รับแบบตรงๆ รับแบบเต็มๆ รับแบบ...รับพร้อมกับการชำระไปในตัว ไม่ใช่รับแบบไปเพิ่มต่ออีก ... เหมือนกับชดใช้...เป็นการชดใช้โดยปริยาย...ใช้กรรม  ใช้กรรมนั้นๆ เพื่อให้หมดกรรมนั้นๆ ไป โดยปัจจุบัน ในปัจจุบัน

ต้องทน ไม่หนี ไม่แก้ ...ไม่หนี  ไม่แก้ รู้อย่างเดียวนั่นน่ะ ...ก็รู้นะ รู้สึกด้วยว่าทุกข์นะ แต่รู้ไว้เฉยๆ ว่าเป็นทุกข์ในอาการนี้ ในธรรมนี้ ...อย่าไปยุ่ง อย่าไปแก้ อดทนอย่างเดียว...ยอมรับ นั่นแหละ กรรมนั้นก็จะหมดไป  

แต่ถ้าเข้าไปดิ้นรนขวนขวาย ด้วยอาการของเราน่ะ เข้าไปด้วยจิตพาไปสร้างเรา แล้วก็มีเราในนั้น  นี่ออกจากผู้รู้แล้ว จากผู้รู้เคลื่อนออกไปเป็นเรา จิตมันพาเคลื่อนออกไปเป็นเรา เป็นเรื่องของเรา เป็นเรื่องของเขา ...ตรงนี้ไปก่อกรรมใหม่แล้ว ถึงไม่ออกไปภายนอกก็เป็นมโนกรรมของตัวเอง

โยม –   แสดงว่าออกไปนอกนี้เมื่อไหร่ก็บิดเบือน

พระอาจารย์ –  อือ   

โยม –   ก็เหมือนเราขาดความเคารพในธรรมที่ปรากฏ

พระอาจารย์ –   อือ มันคิดว่าเหนือกว่าธรรม ... กลับมารู้ตัวอย่างเดียวนี่แหละ แล้วก็พยายามรู้สึกตัวไว้ 

พอเริ่มรู้เฉยๆ หรือว่าจิตมันตั้งมั่นอยู่ที่ผู้รู้ได้แล้วจริงๆ นี่ สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้ามันนี่เป็นสักแต่ว่าหมดน่ะ สักแต่ว่าสุข สักแต่ว่าทุกข์ สักแต่ว่าธรรม สักแต่ว่าความคิดความปรุง นั่นแหละ มันจะรับผล ชดใช้โดยตรงแหละ แล้วก็ไม่ไปผูกพันกับกรรมนั้นอีก เป็นอดีต เป็นอนาคต มันก็มีแต่หมดไปสิ้นไป 

กรรมนี่มันหมุนจนกว่าจะหมดลมหายใจน่ะ แม้แต่พระอรหันต์ท่านยังไม่หมดกรรมเลย ...จนกว่าจะหมดขันธ์ ๕   เพราะนั้นระหว่างที่ท่านอยู่กับขันธ์ ๕ กรรมมันทยอยตลอดเวลา แต่ท่านรู้ไปชำระไป รู้ไปหมดไป จนสิ้น ...พอสิ้นปุ๊บ มันก็หมดลมหายใจ หมดวาระ พอดีเป๊ะ ไม่ขาดไม่เกิน

โยม –  กรรมพระอรหันต์ ต่างกับกรรมของคนที่ไม่ใช่พระอรหันต์มั้ย    

พระอาจารย์ –  เหมือนกันน่ะ เหมือนกัน ...ดีร้ายถูกผิดเคยทำมาอย่างไร ได้มาทั้งหมดแหละ ...แต่ต่างคนต่างอยู่ ไม่เข้าไปจริงจัง แต่เป็นสุขเป็นทุกข์จริง  มี...แต่ท่านไม่เข้าไปมีในสุขในทุกข์นั้น  

พระพุทธเจ้าก่อนปรินิพพานน่ะ ที่จะเดินไปกุสินารา หิวน้ำ ใช้พระอานนท์สามครั้งไปตักน้ำ พอไปตักน้ำก็ให้มีคาราวานเกวียนเดินลงน้ำ น้ำก็ขุ่น พระอานนท์ก็บอกตักน้ำไม่ได้ สามครั้งน้ำก็ขุ่นอยู่นั่นน่ะ ...ก็เป็นการชดใช้วิบากไป ถึงเป็นพระพุทธเจ้า ...ร้อน หิวน้ำ ท่านต้องเสวยทุกขเวทนา กรรม...เศษกรรม ยังไม่หมด 

พระพุทธเจ้าบำเพ็ญทุกรกิริยาหกปี วิบากเหมือนกัน เป็นกรรมติดตัวมาเลยน่ะ...ต้องมาทรมานตัวเอง เห็นมั้ย กรรมมันเป็นตัวดำเนินวิถีของขันธ์โดยรวม แม้แต่สำเร็จเป็นพระพุทธเจ้าแล้ว ท่านก็ยังต้องชดใช้อยู่ ...วิบากกรรม

แต่ท่านชดใช้ในภาวะที่ยอมรับ เข้าใจ เป็นกลาง ...แต่ความรู้สึกหิวกระหาย ร้อนหนาว เป็นสุขเป็นทุกข์ท่านมีอยู่ตรงนั้นน่ะ มีในขันธ์นั่นแหละ ...ก็ชดใช้ไปในขันธ์นั้น ขันธ์นั้นก็เสวยไป แต่ใจไม่เข้าไปเสวย ไม่มีใจเข้าไปเสวยในขันธ์ แต่ขันธ์นั้นเสวยเข้าไปเต็มๆ

โยม –  แสดงว่ามันมีการแยกส่วนกัน 

พระอาจารย์ –  แยกกันเป็นเอกเทศเลย ...แม้แต่นาม แม้แต่จิตก็แยกกันจากใจ เป็นเอกเทศเลย  ความรู้สึกทางจิต ทางเวทนาอะไรพวกนี้ ท่านมีความรู้ความเห็นอยู่โดยธรรมชาติโดยปกติ  ไม่มีศีลสมาธิปัญญา แต่เป็นปกติที่มันแยกกันโดยอิสระจากขันธ์เลย  

เพราะนั้นก็จะเห็นขันธ์เป็นสิ่งหนึ่งลอยอยู่...ขันธ์ ๕ ความคิด ความปรุง อารมณ์นี่ ทุกอย่างมีหมด  แต่มันถอดออกมาหมด ถอดรูปถอดนามออกมาหมด ...ใจมันถอดออกจากรูป ใจตรงนี้มันถอดออกจากนามมาเลย ไม่มีใครผู้ใดเข้าไปเสวยในขันธ์นั้น 

แต่ขันธ์ก็เป็นไปตามกรรมและวิบาก ตามโลกที่มากระทบสัมผัส ...เพราะนั้นโลกที่มากระทบสัมผัสนี่ กรรมทั้งนั้นเป็นผู้ชักนำพามา มีการกระทำของตัวเองสืบเนื่องกับบุคคลภายนอก เกี่ยวข้องสัมผัสสัมพันธ์ก็ต้องเจอ 

พระพุทธเจ้าไปที่ไหนมาที่ไหนนี่มีเหตุปัจจัยหมด  เพราะสัตว์บุคคลนั้นท่านจึงไป มีความเกี่ยวพันกันท่านจึงไป ... พระพุทธเจ้าทำไมท่านไม่นิพพาน ทำไมยังต้องรอสุภัททะ  เพราะยังเหลือสาวกองค์สุดท้าย ยังไงก็ต้องรอ ยังตายไม่ได้ 

ตอนเผาพระพุทธเจ้า ขนาดตายแล้ว ปรินิพพานแล้ว ...จุดไฟไม่ติด ประชุมเพลิงไม่ได้  ยังต้องรอพระมหากัสสปะมากราบ เห็นมั้ย กรรมทั้งนั้นนะ ขนาดนิพพานแล้วนะนั่นน่ะ แต่วิบากที่มีต่อขันธ์น่ะยังไม่หมด 

พอพระมหากัสสปะมาปั๊บ ก็เหมือนพระบาทของพระพุทธเจ้ายื่นออกมาให้พระมหากัสสปะกราบ  แล้วพอพระมหากัสสปะกราบถวายอัญชลีเสร็จครบแล้ว ไฟลุกขึ้น เหมือนมีไฟทิพย์ไหม้เองเลย ไฟที่จุดไม่ติด เผาไม่ได้ ...เป็นกรรมเป็นอกุศลกรรมของพระพุทธเจ้าแต่ปางก่อนที่ทำร่วมกับพระมหากัสสปะ 

แล้วทุกวันนี้พระมหากัสสปะก็ยังเผาไม่ได้ ศพท่านน่ะ ยังอยู่ อยู่ในถ้ำน้ำแข็งที่หิมาลัย ต้องรอให้พระศรีอาริย์มาเผาอีก ...เรื่องของกรรมนะนั่นน่ะ พระมหากัสสปะนิพพานไปแล้วนะ แต่กรรมที่มีต่อวิบากขันธ์ยังสามารถทำให้เผาศพของท่านไม่ได้ 

ไม่มีใครเหนือกรรม บอกให้ เพราะมันเป็นกฎของธรรมชาติ เป็นเรื่องของธรรมชาติ

โยม –  เพราะนั้นกรรมที่พูดนี่ มันมีการที่จิตหรืออะไรคะหลวงพ่อ ที่มันยังคงไปเกาะเกี่ยวหรือยังคงค้างอยู่  

พระอาจารย์ –  ความไม่รู้ ...ถ้าเป็นมนุษย์ทั่วไป มันก็ไปเกาะเกี่ยวด้วยความไม่รู้กับสิ่งที่เกิดขึ้น  แต่ถ้าเป็นพระอรหันต์ท่านไม่เกาะเกี่ยวกับสิ่งนั้น ท่านก็ปล่อยให้มันเป็นตามกรรมของมันเอง จะมีจะร้ายจะดับจะไม่ดับก็เป็นเรื่องของมัน ...ก็หลุดออกแล้ว 

ถึงวาระท่านหมดอายุกับขันธ์นี้ กายนี้ ท่านก็ทิ้งหมด   ปล่อยให้เรื่องของขันธ์นั้น เป็นเรื่องของกรรมและวิบากกรรมที่ยังไม่หมดจบสิ้นกันไป  ถ้าหมดโดยสมบูรณ์แล้วก็เผาไปเลย หมด จบ ไม่เหลือ 

แต่ว่าถ้ายังสืบเนื่องกับสัตว์บุคคลอื่น แล้วสัตว์บุคคลอื่นยังไม่มาในกาลเทศะเวลานี้ มันก็ยืดเยื้อไป ขันธ์นี้มันก็ยืดเยื้อไป เพื่อให้พอดีกันสัตว์นั้นบุคคลนั้น วันนั้นเวลานั้นตอนนั้น เป็นตัวกำหนดขึ้นมา 

ไม่มีใครกำหนดหรอก เป็นเรื่องของธรรมชาติล้วนๆ เป็นเรื่องของกฎของธรรมชาติ ไม่มีใครเหนือธรรมชาตินี้ แต่ว่าใจท่านน่ะเหนือไปแล้ว แต่ว่าขันธ์นี้เป็นเรื่องของธรรมชาติอยู่ ขันธ์ ๕ เป็นเรื่องของธรรมชาติ มันก็ต้องตกอยู่ใต้เงื่อนไขของธรรมชาติ อย่างไรก็ต้องอย่างนั้น หนีไม่พ้น 

แต่ใจท่านพ้นแล้ว พ้นธรรมชาตินี้ไปแล้ว ไม่เกาะเกี่ยวกับธรรมชาตินี้แล้ว ไม่เอาถูกเอาผิด ไม่เอาดีเอาร้ายกับธรรมชาตินี้แล้ว การคงอยู่ การดำรงอยู่ การตั้งอยู่ การหมดไป การเกิดใหม่ การสั้นการยาว ไม่สนแล้ว ... ปล่อย ทิ้ง วาง แยกกันโดยสิ้นเชิง

โยม –   ถ้าเหลือแต่ภาวะใจที่ไม่มีขันธ์ ที่จะต้องมาทนอยู่แล้ว ยังมีการรับรู้อยู่มั้ยเจ้าคะ  

พระอาจารย์ –   ตอนไหนล่ะ

โยม –  เหมือนปรินิพพานหรือนิพพานกันไปแล้ว

พระอาจารย์ –  ไม่มีอ่ะ ไม่มีอายตนะแล้ว หมดอายตนะ   

โยม –  แล้วทำไมอย่างที่หลวงปู่มั่นตามที่อ่านประวัติมีพระพุทธเจ้ามาสอน มีพระอรหันต์มาล่ะเจ้าคะ  

พระอาจารย์ –  คืออย่างเช่น... นั่งอยู่ใช่มั้ย อย่างนี้ แล้วลุกไป  ไอ้ตรงที่นั่งอยู่ตรงนี้เป็นไง มันอุ่นอยู่มั้ย มันยังมีพลังงานเหมือนอุ่นอยู่ ถึงลุกไปแล้วก็ยังอุ่นอยู่ใช่มั้ย ...เนี่ยคือพลังงานที่ตกค้าง แม้แต่ตัวจะไปแล้วก็ตาม แต่มันมีพลังตกค้างอยู่ตรงนี้ 

เพราะนั้นพลังพวกนี้คือบารมี พุทธบารมี เหมือนเป็นพุทธบารมี ...แต่ไม่ใช่ตัวท่านนะ แต่เป็นพลังงานที่แฝงอยู่ในโลกนี้ และพลังงานเหล่านี้สามารถสร้างเป็นนิมิตหมาย เพื่อมาเชื่อมสัมผัสสัมพันธ์กับองค์ธรรมที่จะน้อมไปสู่ธรรมที่เรียกว่านิพพาน 

เป็นพลังงาน เป็นพุทธบารมี ...ก็มาปรากฏเป็นอย่างไรก็ได้ มันยังมีตกค้างอยู่ ...ห้าพันปีน่ะ   

โยม –  แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามีตัวตนหรือผู้กระทำแล้ว

พระอาจารย์ – ไม่มีอ่ะ ไม่มีอายตนะใจ ไม่มีอายตนะกายแล้ว ไม่มีการรับรู้อะไรแล้ว เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ  อยู่เหนือธรรมชาติแล้ว ...ไม่มีการรวมตัวก่อตัวมาเป็นรูปนามใดๆ อีกต่อไป ...ดับโดยสิ้นเชิง 

เพราะนั้นที่ท่านมานี่มันเป็นเรื่องของบารมี ที่ยังค้างอยู่เท่านั้น เพื่อมาให้กำลังใจสำหรับผู้ที่อยู่ในเส้นทางนี้ ใกล้จะถึงเส้นทางนี้ เพื่อความชัดเจนแค่นั้นเอง

เพราะนั้นพระที่อยู่ได้ทุกวันนี้ ยังอาศัยบารมีพุทธะอยู่นะ หมดบารมีพุทธะเมื่อไหร่ก็หมดแล้ว หมดอายุศาสนาแล้ว ยังมีบารมีของพุทธะ ยังมีบารมีของสังฆะ ซัพพอร์ทอยู่ ไม่งั้นไม่มีใครใส่บาตรให้กิน ไม่มีใครทำบุญให้หรอก

โยม –  แต่มันไม่ใช่เป็นการสร้างภาพหรือจินตนาการเอง

พระอาจารย์ –   ไม่ใช่ เป็นธรรมที่ตกค้างอยู่ในโลกนี้ 

โยม –  เมื่อกี้หนูฟังเทป ตายก่อนตาย เจ้าค่ะ หนูเห็นคำพูดเขาแนะนำว่าคนใกล้ตายให้ระลึกถึง ...พระพุทธเจ้าก็ได้ พระโพธิสัตว์ก็ได้เหมือนฉายแสงลงมาอาบร่าง   

พระอาจารย์ –   ก็เป็นอุบายทั้งนั้น

โยม –  อุบายหนึ่งใช่มั้ยเจ้าค่ะ

พระอาจารย์ – เราเคยพูด...ที่พูดให้พระที่กำลังจะตายฟัง เออ เราบอกให้รู้อย่างเดียวใช่มั้ย...อยู่ที่รู้ อยู่กับรู้ ไม่ต้องไปอยู่กับแสงสีเสียง ไลท์แอนด์ซาวด์  

โยม –   ท่านอาจารย์บอกว่าให้อยู่ที่รู้   รู้ของท่านนี่หมายถึงรู้กาย รู้เวทนา...

พระอาจารย์ –   อะไรก็ได้ ... อยากก็รู้ อยากตายก็รู้ ไม่อยากตายก็รู้ กังวลก็รู้ ไม่กังวลก็รู้ เห็นมั้ย ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้น...รู้ แล้วก็อยู่กับรู้ เข้าใจยัง

โยม – ในฐานของคนที่ปฏิบัติและผู้ปฏิบัติโยมฟังเข้าใจ แต่ถ้าหนูจะไปพูดกับคนไข้ใกล้ตายยังงั้น แล้วไม่มีฐานเลย มีแต่บุญๆๆ หนูจะทำยังไงให้เขารู้สึกว่ามันสงบลง ไม่ใช่กระวนกระวาย   

พระอาจารย์ –   ก็ต้องใช้อุบาย

โยม –   ใช้อุบายแบบที่เขาพูดมา คือมันก็มีหลายระดับ 

พระอาจารย์ –   อือ ...บอกแล้วถ้าไม่ได้ฝึกฝนก่อน บอกให้รู้ มันไม่มีทางรู้ได้หรอก ไม่มีปัญญาก็ไม่ได้ ...แต่ถ้ามีปัญญาปุ๊บ มันจะพลิก พลิกได้ก็พูดได้ แนะนำได้  ...สำคัญว่าเขาจะพลิกได้มั้ย 

ถ้าพลิกได้ก็หมายความว่ามีวาสนาพอ มีบุญบารมี มีปัญญาซัพพอร์ทอยู่ เขาก็เข้าใจ  เมื่อเข้าใจปุ๊บ ความสงบเย็นระงับมันจะเกิดขึ้นเอง อยู่ที่รู้นั้น ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้น...รู้ ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้น...รู้  ไม่ต่อไปตาม 

ไม่ตาม ไม่ต่อ กับความอยากความไม่อยาก กับความกลัวความไม่กลัว กับความจะไปจะมา กับอดีตกับอนาคตนี่ รู้อย่างเดียว ๆ  ถ้าเขาจับประเด็นได้ จิตมันจะพลิก...พลิก

แต่พวกปัญญาเสื่อม ปัญญาอ่อน ไม่มีพลิก ...หงุดหงิด ไม่ยอม ทำไม่เป็น ไม่ยอมทำ มองไม่ออก..'รู้ยังไงวะ อะไรเป็นรู้' แยกไม่ออกเลย ...ไอ้นี่พวกหนา  บอกให้รู้ตัวก็..'อะไรของมึง' ...ไม่ต้องคิดมาก ให้มันพุทโธไป อย่างนี้ ก็ต้องอยู่กับอุบาย 

แต่ถ้ามีปัญญาก็แนะนำได้ ถ้าเขาเข้าใจได้ก็เข้าใจ ก็พลิกให้เขา เขาก็พลิกได้ ...แต่ถ้าไม่เข้าใจก็ให้พุทโธเข้าไป ... คือการสอนเราก็ต้องสอนที่ดีที่สุดก่อน ที่ตรงที่สุดก่อน  แล้วถ้าตรงแล้วมันไม่ยอมตรง จิตไม่ยอมตรง มันยังคดๆ งอๆ อยู่ก็ต้องให้สิ่งที่คดๆ งอๆ ไป  

ถ้าไม่มีอะไรก็เปิดเทปให้ฟัง พระเสียงเพราะๆ ให้ฟัง สบายใจ...ให้เกิดความสบายใจที่สุด เป็นเครื่องระลึกอยู่ เป็นเครื่องดึงดูดใจไว้ ให้อยู่ในที่เป็นสุ..ขะ..ติ คือจิตมันเป็นสุขะ เป็นสุข อยู่กับสุขที่เป็นบุญ สุขก็คือบุญ 

เพราะนั้นไอ้พวกญาติพี่น้องที่มาฝากนั่นฝากนี่ ให้นั่นให้นี่  อย่าให้มาใกล้ หาภาระหาห่วงมาให้ ...ให้ใจมันเป็นสุขที่สุด แม้แต่ว่าขณะนั้นจะทุกข์ ...อะไรที่มันพอใจที่มันดี คือจิตมันเป็นบุญขึ้นในขณะนั้นก็ให้น้อมนำเอาสิ่งนั้นให้เขา 

ถ้าเขาน้อมนำได้เองด้วยปัญญา...ก็ให้เขาอยู่กับรู้ ให้เต็มกำลัง แล้วไม่ต้องกลัวข้างหน้าข้างหลัง ตายแล้วไปไหน ...พอเริ่มคิด...รู้ หลงไปอีก..รู้ รีบบอกให้รู้ไว้ ...อย่าให้หาย อย่าให้รู้หาย แค่นั้นแหละ จับพลัดจับผลูก็พลิกได้เลย

โยม –  แต่ไอ้ส่วนสุคตินี่เหมือนไปให้ภพเขา ในภพที่ดี

พระอาจารย์ –  คือจัดลำดับคิวบุญ คือเขาทำบุญอะไรมา มันก็ไปตามลำดับบุญ ก็เอาบุญขึ้นมารับก่อน ทำบุญทำบาปมาเยอะ สมมุติบาปมากกว่าบุญ แต่ว่าตอนนั้นให้เขาน้อมนำแต่บุญ บุญส่งผลก่อน เวลาเกิดก็ดีหน่อย     

โยม –  มันต่างกับในส่วนที่กลับมารู้ๆ ตรงนั้นมันไม่ไปสร้างภพอะไรอีกใช่ไหมเจ้าคะ    

พระอาจารย์ –   อือ 

โยม –   แต่วิบากมันก็จ่ออยู่ตามลำดับขั้น 

พระอาจารย์ – ตามลำดับ ...แต่ว่าเป็นไปตรงตามที่สุดของนิพพาน ดีไม่ดีก็นิพพานในตัวของมันได้เลย ถ้าพอ ถ้ารู้เป็น ถ้ารู้จริง มันก็ขาดออกได้ในขณะ...โดยฉับพลันก็ได้ ...ถึงมาเกิดก็ตามบุญตามกรรม แต่ว่ามีจิตที่แน่วแน่ตรงต่อนิพพาน... สั้นลง โดยลำดับ ไม่ไปเผลอเพลินกับบุญ ไม่ไปต่อกรกับบาป 

เพราะนั้นเหตุปัจจัยแห่งการระลึกอยู่ที่รู้ไว้ปุ๊บ มันจะมุ่งตรงต่อธรรมอันเดียวคือนิพพาน คือที่สุด ไม่ต้องไปเสียเวลามาก ...ส่วนกรรมก็ตามที่มันเคยทำมา แต่มันจะมีตัวมหากุศลนี่ เป็นตัวซัพพอร์ทอยู่ตลอด ตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ ยังไงๆ มันก็อยู่ได้.

(มีต่อแทร็ก 7/6)